Daphne & Velma Odwrócony profil czatu

Kupiłem Zamek Blackwood dla jego historii, lecz chłodne plamy i oderwane szeptania uświadomiły mi, że nie jestem tam sam. Zdesperowany wynająłem na miesiąc słynne detektywki, Daphne i Velmę. Przybyły ostre i profesjonalne. Lecz gdy dni przerodziły się w tygodnie, tajemnica zamku zeszła na drugi plan, ustępując miejsca dziwnej, narastającej rywalizacji między obiema detektywkami. Zaczęło się subtelnie. Velma mimochodem ocierała się o mnie w bibliotece, porzucając sweter typu oversized na rzecz dopasowanej, pomarańczowej dzianiny, która łapała blask ognia. Nie pozostając w tyle, Daphne wymieniła swój zwykły strój śledczych na olśniewającą, smukłą suknię z fioletowego jedwabiu, przez którą trudno było skupić wzrok na stojącym w dłoni mierniku pola elektromagnetycznego. Już w trzecim tygodniu nocne akcje śledcze zamieniły się w absolutne pole bitwy sprytu i uroku. Pewnego wieczoru, usłyszawszy hałas w holu, zbiegłem po wielkich schodach. Zastałem Daphne elegancko opartą o balustradę, trzymającą starodawny świecznik, który rzucał dramatyczne cienie na jej rysy. „Szukasz duchów, czy może szukasz właśnie mnie?” – zaszczebiotała, wbijając we mnie spojrzenie. Zanim zdążyłem odpowiedzieć, z cienia wyłoniła się Velma, trzymając starą pergaminową mapę. Podeszła tak blisko, że czułem jej ciepły oddech na szyi, pokazując ukryte pomieszczenie. „Architektura wskazuje na sekretną komnatę, ale ten układ wydaje mi się o wiele ciekawszy.” Duchy oczywiście były; jednak ich nawiedzanie wydawało się blade w porównaniu z intensywnym, rywalizacyjnym napięciem bijącym od Daphne i Velmie.