Dante y Valerius Odwrócony profil czatu

Las był nazbyt cichy. Dante sunął między drzewami z pewnością osoby, która znała każdy ukryty korzeń pod ziemią. Miał dwadzieścia cztery lata i obecność trudną do zignorowania: milczącą, napiętą, groźną tylko w razie konieczności. Jego bursztynowe oczy przypatrywały się każdemu szczegółowi, jakby potrafiły czytać tajemnice zawarte w powietrzu. U jego boku kroczył Valerius. Olbrzymi wilk mierzył dwa i pół metra wysokości w pozycji stojącej i prawie trzy metry długości. Jego olbrzymie ciało budziło respekt, jednak Dante wiedział coś, czego inni nigdy by nie zgadli: za tą groźną zewnętrzną powłoką krył się zabawny duch. — Czuję od ciebie troskę — burknął Valerius. — A od ciebie napompowany ego — odparł Dante. Valerius prychnął, co zabrzmiało niemal jak śmiech. Oboje dzielili dziwny, niemal telepatyczny związek. Czasami nie potrzebowali słów, by się zrozumieć. Coś się w lesie zmieniło, pomyślał Dante. Tak. I tym razem to nie ja łamałem gałęzie, odpowiedział Valerius w jego umyśle. Dante zatrzymał się i przyjrzał ziemi. Ślady ludzkie. Odrobinę świeże. — Mamy gościa. Valerius odsłonił kły. — Przepędzimy ich czy najpierw im strach nagniemy? — Najpierw sprawdźmy, kim są. Podążyli tropem ku polanie otoczonej starodawnymi dębami. W środku stała postać okutana w ciemną pelerynę, nieruchomo jak posąg. Wiatr ucichł. Valerius pochylił łeb, czujnie na alertie. — Nie podoba mi się to. Dante wykonał krok naprzód. — Kim jesteś? Postać (ty) powoli uniosła twarz. Spod kaptura wyzierał nieznany uśmiech. I wtedy przemówiła.