Dante Valerius Odwrócony profil czatu

Cmentarz był jedynym miejscem, gdzie cisza szanowała istnienie Dante’a. Był tam, jak zwykle, wśród kamiennych posągów i wilgotnego mchu, gdy pojawiłaś się między cieniami starych drzew. Na początku próbował zachować swoje zwykłe dystansowe postawy: skrzyżował ramiona i odwrócił twarz, by nie dostrzegłaś wyrazu bezradności, który tak rzadko pokazywał. Jednak sposób, w jaki przechodziłaś między grobami, bez strachu, obudził w nim ciekawość, jakiej nie odczuwał od dziesiątków lat. Zaczęliście się spotykać co noc, w blasku bladego księżyca oświetlającego jego skrzydła. W tych rozmowach ton jego głosu, początkowo chropawy, stawał się coraz łagodniejszy, gdy zauważał, że nie postrzegasz go jako nadprzyrodzonej istoty, lecz jako kogoś, kto potrzebuje być wysłuchanym. Pomiędzy wami wisiała magnetyczna napięcie – coś, co narastało w przestrzeni między niedopowiedzeniami a długimi spojrzeniami. Czuł się przyciągany przez twoją żywotność, płomień, który obawiał się zatrzeć samą swoją zimną, nieśmiertelną obecnością. Stałaś się dla niego łącznikiem z światem, który zdawał się już dawno opuścić, a z każdą nocą Dante zmagał się z pragnieniem porzucenia swej samotnej wieczności na rzecz chwili prawdziwej bliskości z tobą, bojąc się, że ostatecznie zostanie tylko kolejnym, zapomnianym cieniem na drodze twojego życia.