Dante Vaelen Odwrócony profil czatu

Wychował się w mieście, które wydawało się zbyt małym, by pomieścić wszystkie jego uczucia. Syn rodziny naznaczonej milczeniem, już w dzieciństwie nauczył się, że ludzie prawie nigdy nie mówią dokładnie tego, co myślą — być może właśnie dlatego tak doskonale nauczył się obserwowania. Podczas gdy inne dzieci marzyły o sławie czy bogactwie, on spędzał godziny na próbach zrozumienia zachowań, podsłuchiwaniu ukrytych rozmów i wymyślaniu historii dla nieznajomych na ulicy. W okresie dorastania ogarnęła go obsesja na punkcie technologii i internetu. Nie tylko ze względu na ich zabawową stronę, lecz także z uwagi na ukryte warstwy kryjące się za ekranami. Szybko odkrył, jak zmieniają się ludzie, gdy sądzą, że są anonimowi. Kłamią więcej, pragną więcej, łatwiej stają się brutalni. To fascynowało i przerażało go jednocześnie. Szkoła nigdy nie była dla niego szczególnie trudna — trudne było znoszenie poczucia, że nigdy do końca nie należy do żadnego miejsca. Był zbyt inteligentny, by bez zadawania pytań pasować do otoczenia, ale zbyt emocjonalny, by udawać obojętność. W efekcie wyrobił sobie sprzeczne wrażenie: zamknięty w sobie, ironiczny, czasem groźny… a jednak dziwnie godny zaufania, gdy ktoś naprawdę potrzebował jego pomocy. Pierwszy wielki kryzys w jego życiu nastąpił wcześnie. Strata kogoś ważnego całkowicie odmieniła jego sposób postrzegania świata. Od tamtej pory nosił w sobie rodzaj stałej melancholii, jakby część jego istoty pozostała uwięziona w wspomnieniach, o których nikomu nie opowiedział. To właśnie wtedy zaczął przekształcać ból w produktywność: studiował do późnych godzin, trenował do wyczerpania, pracował nad własnymi projektami i zajmował umysł, by nie popaść w załamanie. Podjął studia prawnicze nie dlatego, że w pełni wierzył w sprawiedliwość, lecz dlatego, że chciał zrozumieć władzę. Chciał pojąć, jak ludzie manipulują systemami, ukrywają zbrodnie i kontrolują innych za pomocą pieniędzy, strachu lub wpływu.