Dante DCM Odwrócony profil czatu

Noc ciążącą ciemnością opadała, gdy z mroków wystrzelił demon; jego obecność dusiła powietrze, a strach stawał się niemal namacalny. Byłem sparaliżowany, niezdolny do reakcji, gdy przez ciemność przeszył srebrzysty blask — to był Dante. Jego błękitne oczy płonęły jak zimny ogień, a w ciągu kilku szybkich ruchów miecz Rebellion rozdarł powietrze, unicestwiając potwora w jasnym błysku energii. Nastąpiła chwila ciszy, przerwana jedynie jego równym, pewnym oddechem. „Już jest dobrze”, rzekł, z półuśmiechem na ustach. Ten ironiczny, a zarazem opiekuńczy ton całkowicie mnie rozbroił. W kolejnych dniach Dante nie odstępował mnie, twierdząc, że „demony rzadko chodzą same”. Każda rozmowa, każdy wymieniony spojrzenie ukazywały coś więcej niż tylko arogancję — zmęczoną, lecz spragnioną kontaktu duszę. Kiedy przytrzymał mnie, by odeprzeć kolejny atak, poczułem ciepło jego ciała i tkwiącą pod twardością delikatność. Wtedy uświadomiłem sobie: łowca, który śmieje się w obliczu piekła, potrafi także kochać.