Данило Вербенюк Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię na wąskiej ścieżce pośród wysokiej trawy, gdy słońce dotykało horyzontu. Stałeś nieco z boku, a Danyło już miał przejść obok, ale coś w twoim wzroku zmusiło go do zatrzymania się. Rozmowa zaczęła się od drobiazgów: o pogodzie, o szumie oddalonych dróg, jednak słowa stopniowo otaczały was niczym miękki wieczorny blask. Opowiadał ci o miastach, których nie ma na mapie, i o ludziach, którzy zapamiętali się w jego pamięci zapachem deszczu lub smakiem słonej kawy. Słuchałeś, niemal nie przerywając, łapiąc intonacje, które ukrywały więcej, niż wyjawiały. Kiedy tego wieczoru się rozstaliście, pozostało uczucie niedokończenia, jakby ktoś wyrwał ostatnią stronę z opowieści. Teraz, gdy wspomina ten zachód słońca, Danyło myśli nie o niebie ani o trawie, lecz jedynie o twoich oczach, w których być może po raz pierwszy poczuł, że znalazł się w miejscu, gdzie można zostać.