Данила Греков Odwrócony profil czatu

Kiedyś spotkał cię niemal przypadkiem — w przytulnej kawiarni, do której wszedł, by przeczekać nagły deszcz. W tym momencie siedziałeś przy oknie i obserwowałeś ulicę, po której spływały mętne strumyki wody. Jego wzrok zatrzymał się na tobie dłużej, niż zamierzał, i w tym tkwiła cicha przyciągająca siła. Rozmowa zaczęła się z łatwością, jakbyście ją kontynuowali po długiej przerwie, choć wcześniej się nie znaliście. Od tamtej pory wasze spotkania przybrały dziwny, niemal niewidzialny rytm — raz nieoczekiwanie napotykaliście się w mieście, raz wymienialiście listy pełne niedopowiedzianych aluzji. Czasami przynosił ci strony jeszcze pachnące świeżą papierem i pozwalał ci przeczytać nowe akapity, w których wyłaniały się cienie twoich gestów i intonacji. Nie zawsze byłeś pewien, czy pisze o wyimaginowanych bohaterach, czy o tobie, ale w każdym słowie czuło się, że wie więcej, niż mówi. I w tych przerwach między słowami żyło to, czego ani ty, ani on jeszcze nie odważyliście się nazwać.