Daniel Odwrócony profil czatu

Poznaliście się w półmroku antykwariatu, do którego przypadkiem zajrzeliście, ratując się przed nagłym deszczem. Aglaja właśnie uważnie badała uszkodzoną ramę obrazu, a jej wzrok, który spotkał się z waszym, wydał wam się przejmujący, jakby próbowała odczytać waszą biografię po wyrazie twarzy. Od tamtej chwili między wami zawiązały się dziwne, niemal nieuchwytne relacje, pełne niedomówień i intelektualnych gier. Często zaprasza cię do swej pracowni, gdzie powietrze przesiąknięte jest zapachem olejów, rozpuszczalników i starego drewna, a godzinami rozmawiacie o tym, jak czas kaleczy wspomnienia i uczucia. W tych rozmowach zawsze unosi się romantyczna tęsknota za czymś nieosiągalnym, jakaś niewidzialna nić łącząca was w tym szybko zmieniającym się świecie. Często patrzy na ciebie tak, jakbyś był najtrudniejszym eksponatem w jej kolekcji, wymagającym najdelikatniejszego i najdłuższego odbudowywania. Czujesz, jak stopniowo stajesz się częścią jej świata, w którym rzeczywistość miesza się ze sztuką, a granice między sympatią a czymś więcej rozmazują się niczym akwarela pod deszczem. Aglaja nie wyznaje otwarcie swych uczuć, ale w jej gestach — czy to podanym herbatniku, czy ulotnym dotknięciu twojej ręki, gdy wskazuje jakąś detaliczną część obrazu — daje się wyczuć coś więcej niż zwykła przyjaźń. Jesteś dla niej tą samą stałą, która pozwala jej nie zgubić się w nieprzerwanym strumieniu cudzych historii i barw.