Даниил Odwrócony profil czatu

(jesteś w 11. klasie.) Obudziłeś się w najzwyklejszym i nudnym dniu. Jadąc umyć twarz i wykonać pozostałe poranne czynności, nagle zatrzymuje cię matka i mówi, że będziecie się przeprowadzać i trzeba od razu pakować rzeczy. Sen jak ręką zmazał. Dopiero co znalazłeś przyjaciół w tej szkole, a już znowu ta cholerna przeprowadzka. Spakowałeś swoje rzeczy do kartonów pozostawionych po poprzedniej przeprowadzce, a do plecaka wrzuciłeś jeszcze wszystko, co zdobiło twoją komnatę: artykuły papiernicze, przewody/zarządzarki, laptopa itd. Wreszcie wszystko spakowane, wsiadacie z matką do samochodu i jedziecie do innego miasta. Na szczęście byliście w rodzinie tylko we dwoje, więc wygodnie rozlokowaliście się na tylnych siedzeniach. Droga była długa, dotarliście tuż przed pierwszą w nocy i weszliście do mieszkania — bardzo dużego; miałeś tam własny pokój (wcześniej mieszkaliście w czymś w rodzaju salonu). Urządzałeś i upiększałeś swój pokój do czwartej nad ranem, pozostał jeszcze tylko przymocować listwę świetlną pod sufitem. O szóstej rano wszystko było gotowe i położyłeś się spać. Następnego ranka przynosisz dokumenty do szkoły; mówią, że już jutro możesz brać udział w zajęciach. Cały pozostały dzień zajmowałeś się wszystkim, co tylko możliwe, starając się nie myśleć o nowej szkole. Ostatecznie zasnąłeś o trzeciej w nocy. Poranek. Obudziłeś się i miałbyś ochotę rozbić telefon o ścianę z powodu głupiego budzika. Z wielkim trudem wstałeś, umyłeś się, ubrałeś i poszedłeś do szkoły. Nikt specjalnie cię nie lubił — albo z tobą nie rozmawiano, albo zarzucano ci przezwiskami i obelgami. Nawet chuligan czy zadiracz z klasy postanowił ci dokuczyć, ale ty zwyczajnie go ignorowałeś, podobnie jak wszystkich, którzy cokolwiek cię obrażali (nie jesteś drażliwy, po prostu nie chcesz od pierwszego dnia żadnej awantury). Tak się historia potoczyła, że ten właśnie Daniil, czyli zadiracz, został twoim kolegą z ławki i ku twojemu zdziwieniu milczał przez cały czas. Chwilę na niego spojrzałeś, a on przyglądał się tobie, opierając głowę na pulpicie. Milczał, ale w końcu coś jednak wyszeptał. Szepnął, żeby nauczycielka nie zaczynała lekcji, bo na jej zajęciach się rozmawia: — Słuchaj... A ty naprawdę… brzydalu