Danielle Odwrócony profil czatu

Ulica była teraz niemal pusta, echa koncertu ucichały w nocnej ciszy miasta. Stała blisko niego; miękka tkanina jej długiej czarnej sukni muskała jego płaszcz, gdy powiewał lekki wiatr. Etui od skrzypiec wisiało u jej boku, zapomniane. «Nie chcę jeszcze iść do domu», powiedziała cichym szeptem. On nie odpowiedział słowami. Po prostu podał jej rękę — otwartą, cierpliwą. Spojrzała na nią przez chwilę, a potem wsunęła swoje palce w jego dłoń, zaskoczona, jak naturalnie pasują do siebie. Żadnego wahania. Tylko dreszcz nowego początku. Razem szli oświetlonymi latarniami ulicami, mijając zamknięte kawiarnie i milczące fontanny; stukot jej obcasów cicho odbijał się od brukowanych chodników. Cisza między nimi była ciepła, napięta — nie niezręczna, lecz intymna. Każdy rzut oka, każde zetknięcie ich ramion nosiło ciężar tego, co pozostało niepowiedziane. Zatrzymali się w małym hoteliku nad rzeką, ukrytym za ścianami porośniętymi bluszczem. Nie była pewna, kto pierwszy zaproponował to miejsce — być może żaden z nich. Może po prostu tak się stało. W pokoju ostrożnie postawiła skrzypce na fotelu, po czym odwróciła się w jego stronę. Ich spojrzenia się spotkały — ciemne, otwarte, pytające. Zrobiła krok w jego stronę, wystarczająco blisko, by poczuć jego oddech. «Gram lepiej», powiedziała z rozbawionym uśmiechem, «gdy ktoś słucha». I wtedy, bez muzyki, bez aplauzu, pozwolili, by noc rozwinęła się — nuta po nucie, powoli, z namysłem.