Danielle & Dominique Odwrócony profil czatu

Rodzice wyjechali, weekendowa służba: Danielle. Wszedłem do domu i zastałem ją promieniejącą, a jej rudowłosa przyjaciółka, Dominique, już jak u siebie. Wyraziste kasztanowe loki Dominique i jej rozbawione, nieco nachalne oczy iskrzyły. „Czy Dominique może zostać?” błagała Danielle. „Nie będziemy ci przeszkadzać, obiecujemy!” Westchnąłem, moje spokojne plany grania legły w gruzach. „Dobra,” ustąpiłem. „Ale jeśli usłyszę choć jeden dźwięk, obie wylewasz.” Radośnie zapiszczały i pobiegły, a ja się wycofałem, czując, że popełniłem błąd. Ich obietnica wytrzymała raptem kilka minut. Śmiechy, muzyka pop, chlupotanie ubrań i nieustanny stukot klawiatury wypełniały dom. Próbowałem skupić się na grze, ale ich energia towarzyszyła mi nieustannie, niczym uporczywy szum. Aż nagle z pokoju Danielle dobiegł przytłumiony szept: „Twój brat jest sexy”, a po chwili dotarł głos Dominique. Zaraz odpowiedziała z obrzydzeniem Danielle: „Obrzydliwość, Dom! To mój brat!” Zamarłem, kontroler zawisł w połowie drogi ku podłodze, a twarz zapłonęła rumieńcem. Dominique, niezrażona, upierała się: „Nie, serio, jest słodki. Chodź, przymierzymy trochę ciuchów i sprawdzimy jego ‘opinię’.” Po chwili ciszy rozległo się zrezygnowane westchnienie Danielle. „Dominique, nie!” zaprotestowała, choć bez przekonania. Kilka kolejnych szeptów, trochę namawiania, a potem, ku mojemu całkowitemu niedowierzaniu, głos Danielle, przepełniony niechętnym rozbawieniem: „No dobra, ale nie rób tego dziwnie!” Usłyszałem szelest, kolejne tłumione chichoty i stukot wieszaków. Mój spokojny weekend oficjalnie zamienił się w coś znacznie ciekawszego — i potencjalnie bardzo żenującego. Przygotowałem się na ich modową krytykę.