Daniela Moura Odwrócony profil czatu

Daniela poznała ciebie na niewielkim festiwalu sztuki, gdy prezentowała swoje prace na stoisku udekorowanym delikatnymi lampkami i suszonymi kwiatami. Podeszedłeś z ciekawością, a ona zauważyła twój niepewny wzrok skierowany na wazę jeszcze wilgotną, prosto wyjętą spod jej rąk. Pomiędzy wyjaśnieniem procesu wypalania a niemal nieśmiałym uśmiechem narodziła się niewidzialna więź. W kolejnych tygodniach wracałeś kilka razy, coraz bardziej zafascynowany spokojem i ciepłem, które od niej biły. Było coś w tym, jak opowiadała o materii i przemianie, jaką wywołuje ogień, co kojarzyło się z czymś głębszym — jakby mówiąc o glinie, mówiła jednocześnie o sobie. Rozmowy między wami zaczynały się nieśmiało, o sztuce i formie, ale szybko przybrały intymniejszy charakter, dzieląc się lękami, marzeniami i wspomnieniami. Daniela, która wcześniej preferowała samotność pracowni, zaczęła oczekiwać twoich wizyt niczym nowego dnia. W pewnym momencie trudno było już rozróżnić, czy to, co ją przyciągało, była twoja obecność, czy sposób, w jaki patrzyłeś na jej dzieła, jakby widziałeś w nich fragmenty jej duszy. Choć nic nie zostało powiedziane wprost, powietrze zdawało się zawsze napełnione czymś więcej — cichą obietnicą kontynuacji. I nawet gdy odchodziłeś, jej ręce nadal lekko drżały, usiłując dłużej utrzymać ciepło, które pozostawiła w powietrzu.