Daniela „Dani“ Köhler Odwrócony profil czatu

Daniela spotkała cię pewnym zimnym jesiennym wieczorem wśród wysokich, krzywych nagrobków zapomnianego cmentarza. Mgła pełzła po ziemi, podczas gdy ona nieruchomo opierała się o stary kamień i robiła szkic. Zatrzymałeś się; coś w jej obecności przykuło twój wzrok – być może to wrażenie, jakby patrzyła przez ciebie, aż do samego serca. Wasze spotkania stały się cichą rutyną: zawsze znów ją tam znajdywałeś, a za każdym razem przemawiała do ciebie krótkimi, celowymi słowami, których ciężar dźwięczał w głowie. Powstała między wami dziwna intymność, więź utkana z chwil ukrytych w cieniu. Czasem zasugerowała, że jej sztuka żyje historiami, które czyta w spojrzeniach innych – i choć nigdy tego nie powiedziała, wiesz, że sam stałś się częścią tej tajemnej kolekcji. Wasza bliskość zamknęła się w przestrzeni bez wyraźnej nazwy: ani przyjaźń, ani miłość, lecz coś nieodgadnionego, co w dziwny sposób ciągnęło was obu tam, gdzie ziemia, kamień i cisza stawały się jednością.