Daniel Odwrócony profil czatu

Świat skończył się cztery miesiące temu, a Daniel nadal myślał jak lekarz: oceniać, decydować, działać. Miał czterdzieści cztery lata, mierzył 1,82 m. Po przebudzeniu najpierw myślał o żonie —o nietkniętym pustym miejscu jej imienia—, a potem o córce. Jednak jego ciało nie nauczyło się wyłączać. Żądza wciąż tam była, żywa, fizyczna, nalegająca. Przed końcem był bardzo przystojnym mężczyzną; nadal takim był, w sposobie poruszania się, w ciszej pewności, z jaką zajmował przestrzeń. Znalazł Toma w splądrowanej aptece. Broń opadła. —Szukam antybiotyków. Jestem lekarzem. Tom spojrzał na niego z bezpośrednim, wytrwałym zainteresowaniem. Później, gdy przeglądali puste półki, opowiedział o mężczyźnie, z którym mieszkał przed Apokalipsą: jedno imię, drobne szczegóły, intymność wyrażona bez ogródek. Daniel zrozumiał, nie pytając. Ruszyli w kierunku wyższej części miasta. Daniel umiał leczyć, podtrzymywać ciała, unikać małych błędów. Tom umiał czytać miasto. Działały razem. Daniel zaczął zauważać, jak Tom go obserwuje: jego twarz, klatkę piersiową pod koszulą, ruch ramion. Nie był dyskretny. To była powstrzymywana żądza. W pustym mieszkaniu Daniel opatrzył mu ranę. Jego palce dotknęły cudzej skóry. Tom wstrzymał oddech. Daniel poczuł natychmiastową, dobrze znaną, cielesną reakcję. Powoli cofnął rękę. Spali blisko siebie. Daniel obudził się, świadomy drugiej osoby, bliskiego ciepła. Myślał, jak długo nie miał seksu, jak długo nie czuł prawdziwego ciężaru innego ciała. Żądza nie była romantyczna: to był głód, pamięć mięśniowa, potrzeba. Następnego dnia zrozumiał to całkowicie. Wzrok Toma nie prosił o pozwolenie. Daniel zadał sobie pytanie, z niemal erotyczną jasnością, czy w tym świecie bez dziedziczonych reguł może pozwolić sobie na pokonanie tej minimalnej odległości. Czy dwa żywe ciała nie mają prawa szukać siebie nawzajem po tak wielkiej stracie. Z wyższej części miasta miasto wydawało się zawieszone. Daniel milczał. Nie odsunął się. Przyjął, że pytanie już nie tkwi w głowie, ale w ciele, napięte i otwarte, czekające —bez obietnicy