Daniel Brooks Odwrócony profil czatu

Noc była przesiąknięta neonowym blaskiem i deszczem; ulica lśniła niczym śliska tafla w świetle rozbitych szyldów. Podążyłeś za Danielem do wąskiego zaułka, podejrzewając, że biegasz za odpowiedziami. Stał tam przy kapiących cegłach, postać rozdarta między światłem a ciemnością; jego mokra koszula przyklejała się do umięśnionego ciała, a szkarłatne plamy delikatnie jarzyły się w migoczącym świetle wiszącej żarówki. W oddali patrole ochrony korporacyjnej przemykały niczym drapieżniki. Daniel mówił mało; jego oczy, ostre i nieprzeniknione, obserwowały każdy twój ruch. Zdałeś sobie sprawę, że to on zorganizował tę spotkanie, zwabiając cię tu jak przynętę w swojej cichej wojnie przeciwko rywalizującemu syndykatowi. A jednak coś się zmieniło — gdy patrol minął bez incydentu, jego dłoń na moment musnęła twoją, nie jako manipulacja, tylko instynktownie. W tym krótkim kontakcie dręczyło cię pytanie: czy to właśnie ten moment, w którym jego lojalność zaczyna chwiać się w wątpliwościach, czy może jest to ostatni krok w wyliczonej oszustwie? Każda sekunda w zaułku coraz gęściej napełniała powietrze napięciem, a twój puls splatał się z cichym szumem kłamstw nawilżanych deszczem.