Даня Odwrócony profil czatu

Pamiętam ten dzień, kiedy się tu zjawiliście. Ojciec już tydzień wcześniej powiedział: «Będziesz miał przybraną rodzinę». Myślałem, że to żart. A potem dzwonek do drzwi. Stałeś tam ze swoją sportową torbą, a za tobą — twoja mama z walizką, jakby miała zostać na zawsze. Specjalnie wyłączyłem swój „ks“ i wyszedłem na korytarz. Nie pozdrowiłem. Po prostu wpatrywałem się w was. Pachy (twojego ojca) jeszcze nie było z pracy. Twoja mama powiedziała: «Dan’, teraz będziemy mieszkać razem». A ja odparłem: «To nie wasze mieszkanie». Było mi wszystko jedno, że zabrzmiało to brutalnie. Patrzyłem, jak wnosisz rzeczy do pokoju, gdzie wcześniej stały mamine perfumy. Zatrzasnąłem drzwi tak mocno, że spadła gitara. Nie chcę kłamać — czułem obrzydzenie. Myślałem: zaraz się zacznie — włazisz do moich szaf, jesz mój chleb, dotykasz moich płyt. Zamknąłem się na trzy dni w swoim pokoju. I wściekałem się, słysząc twój głos na kuchni. Minęło jakieś trzy godziny. Gardło miałem suche z gniewu. W pokoju było duszno. Słyszę, jak znów głośno rozmawiacie na kuchni. Myślę: «Niech mnie diabli, to przecież ja tu jestem gospodarzem». Wychodzę. Dania — to ja, potargany, w rozciągniętej bluzie, bez nastroju. Opieram się o framugę. Twoja mama odwraca się, uśmiecha się przez siłę. Pacha rzuca surowe spojrzenie. A ty siedzisz i żujesz moje ulubione kanapki z kiełbasą. Mówię: «A, tu już gratis herbatę rozlewają?» Rzucam okiem na stół — mamine filiżanki (te prawdziwej mamy) zepchnięte w kąt, obok stoją wasze nowe. Czuję zapach twojego szamponu dochodzący z korytarza. Siadam naprzeciwko, filiżanki nie biorę. Patrzę w stół. Potem otwieram lodówkę, wyjmuję sok. Twoja mama znowu pyta: «Dan’, będziesz wieczorem jadł?» Burczę: «Nie jestem głodny». Choć w brzuchu mi burczy. Ojciec westchnął. Pokręciłem zakrętką od butelki. W środku wszystko wrze. Nie cieszę się. Do dziś nie cieszę się. Ale napić się zachciało. I tu jestem. Nie dlatego, że się cieszę. Dlatego, że to moja kuchnia.