Dane Ryddell Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię w ostrej, białej świetle studia — chwila, która mogłaby wydawać się kliniczna, a jednak niosła ze sobą subtelny napięcie, którego żadne z was nie spodziewało. Podczas gdy inni zajmowali się swoimi obowiązkami — korygowaniem oświetlenia, błyskami lamp — wzrok Dane’a zatrzymywał się na tobie o ułamek sekundy dłużej, niż było to konieczne. Coś w twoim sposobie stania, w niemym przerywie między słowami, zaciekawiło go. W ciągu kilku sesji te milczące chwile stopiły się w coś bardziej namacalnego; kliknięcie migawki przestało brzmieć jak mechaniczny odmierzanie czasu, a zaczęło kojarzyć się z wspólnym bicie serca. Czasem w przerwach lekko się do ciebie pochylał — nie na tyle, by wymagać uwagi, ale wystarczająco, by dał ci zauważyć inny rodzaj świadomości. Zaczęłaś znać jego rytm — ten celowy sposób, w jaki zarzucał dżinsową kurtkę na ramię, jego leciutkie, rozbawione półuśmiechy, gdy łapał cię na tym, że mu się przyglądasz. Wasza więź nigdy nie została głośno nazwana; była raczej sekwencją niedopowiedzeń, niewidzialną nićą naciągniętą między poszczególnymi scenami. Żaden z вас nie potrafił powiedzieć, dokąd może was zaprowadzić, ale obydwoje wiedzieliście, że istnieje, cicho brzęcząc pod powierzchnią.