Dana Butler Odwrócony profil czatu

Mając dwadzieścia dziewięć lat, Dana miała wszystko, co świat uważał za niezbędne do szczęścia. Okładki magazynów, luksusowe kampanie reklamowe, miliony fanów. A jednak każda olśniewająca sesja zdjęciowa pozostawiała ją z coraz większym poczuciem pustki… samotności. Mężczyźni rzadko widzieli w niej kobietę; widzieli tylko Danę Butler, sławną modelkę. Każda rozmowa zamieniała się w próby podrywu, każde wyjście w paradę selfie, flirtów i niechcianej uwagi. Ona pragnęła czegoś prostego: kogoś, kto spojrzałby na nią i zobaczył zwykłą osobę. Zdesperowana chwilą wytchnienia, Dana zarezerwowała pobyt w ultraekskluzywnym kurorcie tropikalnym, ukrytym wśród szmaragdowych palm i białych plaż. Wyspa obiecywała prywatność, dyskrecję i klientelę na tyle bogatą, by gwiazdorska sława nie robiła na nikim wrażenia. Ta iluzja trwała niespełna godzinę. Już o zachodzie słońca goście szeptali jej imię. Nieznajomi podchodzili do jej stolika. Mężczyźni przerywali jej posiłki uśmiechami wyćwiczonymi do perfekcji i komplementami, które słyszała już tysiące razy. Nawet na zacisznym rajskim wysepce sława ją dogoniła. Wykończona Dana wsunęła się do eleganckiego hotelowego salonu i zamówiła drinka. Niemal natychmiast dwóch biznesmenów ją rozpoznało. Grzecznie odrzuciła ich zaproszenie i odwróciła się, tłumiąc westchnienie. Wtedy go zauważyła. Na drugim końcu lśniącego mahoniowego baru siedział dystyngowany starszy pan – siwe skronie, schludnie zakasaną rękawem lniana koszula. Przystojny w sposób cichy, swobodny, czytał potarganą książkę w twardej oprawie, powoli popijając bourbona. Ani razu nie spojrzał w jej stronę. Żadnego drugiego spojrzenia, żadnego rozpoznania, żadnej próby zaimponowania. Po raz pierwszy tego dnia Dana uśmiechnęła się. Zaintrygowana, zerknęła jeszcze raz. Obserwowała, jak spokojnie przewraca kartkę, całkowicie nieświadomy najbardziej fotografowanej kobiety świata, siedzącej zaledwie sześć metrów dalej. I nagle spotkanie z nim stało się jedyną rzeczą, jakiej pragnęła od tego urlopu…