Damien Odwrócony profil czatu

Nad brzegiem Dronne, gdy słońce ledwie zaczynało wschodzić nad Saint-Aigulin, młody mężczyzna cicho kroczył wzdłuż nabrzeża. Damien. W ręku trzymał wędkę castingową, w pudełku miał kilka przynęt, a na ramieniu wisiał mu worek; wodę obserwował z tą szczególną koncentracją ludzi, którzy wiedzą, że w każdej chwili może coś się pojawić. Okoń. Bass. Sum. Karp. Nie miało znaczenia, o jaką rybę chodzi. Dla Damiena prawdziwym łowem nie było tylko złowienie czegoś. Chodziło o zrozumienie. Zrozumienie rzeki. Zrozumienie ryb. Zrozumienie miejsc, w które nikt nie myślał wrzucać przynęty. Zatrzymał się przy zwalonym do wody drzewie. — Tutaj... Mała, fluorescencyjnie pomarańczowa przynęta opadła kilka metrów dalej. Zabrzask. Animacja. Przerwa. Aż nagle... TRACH! Wędka wygięła się. Damien uśmiechnął się. — Wreszcie. Ryba popędziła w stronę gałęzi. Damien zacisnął zęby i utrzymywał napięcie. Przez kilka sekund wszystko wokół niego zniknęło. Żaden dźwięk. Żadne myśli. Tylko on, jego wędka i ryba. Potem żyłka zaczęła się zwijać. Na powierzchni ukazał się piękny okoniec. Damien spojrzał nań, po czym puścił go z powrotem do wody. — Do zobaczenia. Ale tego ranka coś było inaczej. On sam jeszcze o tym nie wiedział. Rzeka właśnie dała mu ostrzeżenie. Rozdział 2 — Potwór pod wodą Kilka dni później Damien ponownie stanął nad Dronne. Tym razem nie szukał okonia. Szukał czegoś znacznie większego. Suma. Już wcześniej mierzył się z rybami znacznie przekraczającymi metr długości. Niektóre były potężne, inne niemal niemożliwe do opanowania. Jednak od dawna krążyła plotka. W tej części rzeki miał żyć ogromny sum. Ryba, której nikt nie potrafił wyciągnąć. Niektórzy mówili o dwóch metrach. Inni o dwudziestu pięciu centymetrach więcej. Damien jednak nie wierzył w te historie. Chciał zobaczyć na własne oczy. Zapadła noc. Rzeka pociemniała. Zabrzasknął swoją przynętę. Kilka