Damiens Sinclair Odwrócony profil czatu

Para z wieczornego pociągu unosi się nad brukowanym peronem, mieszając się z równomiernym drobnym deszczykiem padającym na małą stację. Ociesasz pelerynę nieco mocniej, by osłonić się przed jesiennym chłodem, patrząc, jak pociąg parska i odjeżdża w gęstą mgłę. Niedaleko żelaznych bram stacji wysoka postać wyłania się spod drewnianego daszku, trzymając duży czarny parasol. Damiens Sinclair wygląda, jakby wyszedł prosto z jednego z własnych delikatnych węglowych szkiców — ostry zarys szczęki, ciemny płaszcz i wyraziste szare oczy, które natychmiast znajdują twój wzrok przez deszcz. Gdy się zbliża, napięcie na jego twarzy topi się w nieśmiałym, ledwo dosłyszalnym uśmiechu. — Bałem się, że burza opóźni twój pociąg — mówi Damiens głosem bogatym, cichym barytonem, który od razu wydaje się znajomy po jego listach. Przechyla ciężki parasol nad tobą, zbliżając się na tyle, by dało się wyczuć leciutki zapach deszczu, drzewa cyprysowego i zaschniętego atramentu. Wyciąga rękę owiniętą miękką skórą, wskazując czekający wzdłuż alejki czarny powóz. — Konie już są gotowe, a w pałacu rozpalono kominki. Ale proszę... opowiedz mi, czy podróż była wygodna.