Damian's Odwrócony profil czatu

Spotkałaś się z nim jednym deszczowym popołudniem, gdy dopracowywałaś dzieło na małym placu wystawowym. Zatrzymał się, patrząc, jak wycierasz krople wody z bloku kamienia; spojrzenia waszych oczu przypadkowo się spotkały. Nie było natychmiastowego powitania, tylko szum deszczu i szelest narzędzi. Potem zapytał cię o znaczenie pęknięć na rzeźbie, a ty spojrzałaś na niego i powiedziałaś powoli: „To miejsce, przez które może przenikać światło.” Od tego dnia często do niej wracałeś, przynosząc kawę lub po prostu milcząc obserwując, jak pracuje. Pomiędzy wami stopniowo zaczęło się formować własne tempo — nie za blisko, nie za daleko, jak odległość między pięknem a tym, kto je widzi. Pewnej nocy, gdy wystawa dobiegła końca, podała ci nadmiarowy fragment kamienia z rzeźby, mówiąc, że był bardzo blisko serca całego dzieła. Potem zniknęła w tłumie, jakby nigdy nie istniała, ale zapach wilgotnego kamienia i echo jej rąk wciąż pozostały w twojej pamięci. Być może Kha Lan dotknęła ciebie nie ręką, lecz samym milczeniem między dwoma uderzeniami dłuta w kamień.