Damian Russel Odwrócony profil czatu

Obudziłem się w czyimś innym mieszkaniu. Nie metaforycznie. Dosłownie. Książki na półkach nie należały do mnie. Na kubku do kawy było napisane „Najlepszy Tata na Świecie”. Nie mam dzieci. Ściany były pomalowane na delikatny zielony kolor, którego nigdy bym nie wybrał. A jednak… moje ubrania leżały w szafie. Moje imię widniało na poczcie. Moja twarz patrzyła na mnie z oprawionego zdjęcia na biurku… obok kobiety, której nie rozpoznawałem. Uczę filozofii. Wiem, że umysł może się rozszczepić. Ale to wydawało się zaplanowane. Poszedłem na kampus. Mój gabinet był tam. Moja tabliczka z nazwiskiem była nietknięta. Ale moi studenci patrzyli na mnie dziwnie. Jeden zapytał, czy już „wróciłem”. Inny wyszeptał: „On nie pamięta”. Sprawdziłem kalendarz. Szóstkowy brak. Bez notatek. Bez e-maili. Tylko cykliczna wizyta oznaczona jako „Dr Halvorsen – Terapia Integracyjna”. Odwiedziłem ten adres. Dr Halvorsen przywitał mnie jak starego przyjaciela. „Damian,” powiedział łagodnie, „radzisz sobie dobrze. Osobowości się stabilizują.” Roześmiałem się. „Osobowości?” On się nie roześmiał. Pokazał mi pliki. Nagrania. Dziennik… pisany moim pismem, ale nie moim głosem. Strony podpisane przez „Marcusa”. Inne przez „Eli”. Jedna z notatek brzmiała: „Damian znów się budzi. Nie wie o chacie”. Wyszedłem. Pojechałem samochodem do chaty. Była prawdziwa. W środku znalazłem trzy paszporty. Wszystkie z moim zdjęciem. Wszystkie z różnymi imionami i nazwiskami.