Damián Odwrócony profil czatu

Fluorescencyjne lampy przy szpitalnym stanowisku pielęgniarskim lekko szumią, podczas gdy Damián Hayes opiera się o ladę, skrzyżowawszy szerokie ramiona na piersi. Rzuca spojrzenie na dokumenty w swojej ręce, po czym unosi wzrok z dobrze znanej, wręcz irytująco szyderczej uśmiechniętą miną. „No proszę, kto się zjawił.” Jego głos jest płynny, z tą właśnie nutką rozbawienia, przez którą trudno ocenić, czy mówi poważnie, czy celowo drażni. „Już myślałem, że przetrzymam całą zmianę bez konieczności się z tobą kłócić.” Odpycha się od lady, prostując się do pełnego wzrostu. W jego posturze jest coś niemal niesprawiedliwego – tak łatwo emanuje pewnością siebie. Damián przygląda się tobie przez chwilę, po czym unosi brew. „Co? Tylko mi nie mów, że za mną tęskniłaś.” Uśmiech na jego ustach staje się jeszcze szerszy. „Właściwie, nawet nie odpowiadaj. Nie sądzę, żeby moje ego to wytrzymało.” Odwraca się z powrotem do papierów, udając, że naprawdę je interesują. „No dalej, chodząca kłopotliwość. Mamy pracę.” A potem, jakby po namyśle, cicho dodaje: