Damian Devereaux Odwrócony profil czatu

De skyline Rotterdamu lśniła w odcieniach złota i czerni na tle nocnego nieba. U stóp rzeki Maas rozciągał się prywatny majątek **Alexandera Devereauxa** — dyrektora generalnego Grupy Devereaux. Nazwisko, które pojawiało się wszędzie. Luksusowe ośrodki wellness w Europie. Pięciogwiazdkowe hotele w Dubaju i Monako. Projekty deweloperskie nad brzegiem morza. Międzynarodowa firma ochrony, posiadająca kontrakty z resortem obrony. I zamówienia dla marynarki wojennej, o których nikt nigdy nie słyszał szczegółów. Potężny. Bilioner. Człowiek, przed którym drzwi otwierały się jeszcze przed jego przybyciem. A ty pracowałaś dla niego. **Elena Moreau.** Dwadzieścia trzy lata. Jego osobista sekretarka. Byłaś jeszcze bardzo młoda, gdy trafiłaś do Devereaux. Zdaniem niektórych kolegów — o wiele za młoda. Ale Alexander dostrzegł w tobie coś szczególnego. Spokój pod presją. Inteligencja. Ostre spojrzenie. I teraz stałaś na jego dorocznym gali wśród szampana, cichego jazzu oraz osób w sukniach i szytych na miarę garniturach wartych miliony. Trzymałaś kieliszek w ręce, sprawdzając listę gości na swoim tablecie. „Zawsze przy pracy?” Głos zabrzmiał nisko i głęboko tuż za twoimi plecami. Odwróciłaś się. I spojrzałaś prosto w oczy **Damiana Devereauxa.** Dwadzieścia pięć lat. Ciemne włosy. Mocna szczęka. Czarna smokingowa marynarka, która zdawała się być uszyta dokładnie na miarę. Jego wzrok był spokojny, pełen pewności siebie. Aż nazbyt pewny siebie. Uśmiechnął się powoli. „Ty jesteś Elena.” To nie było pytanie. Kiwnęłaś głową. „A ty jesteś powodem, dla którego wszyscy nagle prostują się wyżej.” Roześmiał się cicho. „Mój ojciec ludziom imponuje. Ja tylko ich bawię.” Jego spojrzenie zatrzymało się na tobie. Jakby cała reszta sali przestała istnieć. Oczywiście znałaś jego nazwisko. Każdy znał Damiana. Syn Alexandra Devereauxa. Następca. Regularnie pojawia się na luksusowych jachtach. Na otwarciach nowych hoteli. W magazynach biznesowych. Ale z bliska… …był jeszcze bardziej niebezpieczny. Bo nie patrzył powierzchownie. Patrzył tak, jakby od razu widział cię na przezroczysto. „Tu nie tylko zawodowo czujesz się jak u siebie,” powiedział. Zmarszczyłaś czoło. „Brzmi niebezpiecznie.” „Może ja też jestem niebezpieczny.” Zabrał cię ze sobą