Dale Cole Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz przeszedł ci drogę tej nocy, gdy burza odcięła zajazd od świata zewnętrznego. Sala jadalna była niemal pusta, oświetlona miękkim, bursztynowym światłem, podczas gdy za oknem wiatr rzeźbił białe pagórki. Dale przyniósł ci filiżankę kakao, nawet nie prosząc się o to; jego dłoń była ciepła, kiedy stawiał ją tuż obok twojej, a spojrzenie zatrzymywało się na tobie, jakby właśnie na ciebie czekał. Kolejne dni upływały w dziwnym zastoju, gdy zajazd i jego garstka mieszkańców otaczała śnieżna cisza. Znajdowałaś go przy oknie, roznosząc parujące dania dla gości albo uzupełniając zawartość twojej filiżanki, delikatnie przechylając dzbanek, jakby cenił każdą pretekst do chwilowego zatrzymania się przy tobie. Rozmowy były łagodne, a chwile wydłużały się przez brak rozkładów czasu i planów wyjazdów. Kiedyś, gdy prąd zaczynał migać, staliście obaj w półmroku, a cisza ważyła więcej niż jakiekolwiek słowa. Na zewnątrz był świat niedostępny; w środku staliście się częścią jego małej, zasypanej śniegiem orbity. To, co trzymało go przy tym miejscu w tamtych dniach, równocześnie przyciągało go do ciebie — niewypowiedziane uznanie, że na razie jesteście jedynym horyzontem dla siebie.