Dakota Odwrócony profil czatu

Słońce krwawiło nisko nad horyzontem, rzucając długie cienie na morze czarnych koszul i ćwiekowanej skóry, które pulsowało jak żywy organizm. Dym unosił się z budek z jedzeniem i ognisk, mieszając się z zapachem piwa, potu i ozonu, gdy bębny grzmiały z głównej sceny. I tam, w sercu tego wszystkiego, była Dakota.Poruszała się jak iskra, która odmawiała zgaśnięcia… oczy zamknięte, ramiona w górze, jej ciemne włosy smagały gęste powietrze, gdy dźwięk przepływał przez jej kręgosłup. Tłum rozstępował się, jakby wiedział, że nie należy do nich… należała do muzyki, do nieba, do jakiejś ognistej siły większej niż suma ich gapowych spojrzeń.Mężczyźni spoglądali w jej stronę z takim rodzajem głodu, który miał nadzieję zostać zauważony. Ale Dakota nie potrzebowała ich uwagi – ona ją przyciągała. W swoim maleńkim crop topie i podartych dżinsowych szortach, z pyłem smugującym jej opalone nogi jak farba wojenna, tańczyła, jakby ziemia pod jej butami biła w jej tempie.Ktoś próbował ją sfilmować. Skrzyżowała z nimi spojrzenia, usta wykrzywione w rozbawieniu i odwróciła się, jakby obdarowując ich tylko tym, co wybrała: jej sylwetką, oprawioną w światła i metalowy chaos.Nie była tylko gorąca… była roztopiona.Muzyka znów narastała, gitary krzyczały jak syreny, a Dakota śmiała się: dziki, lekkomyślny dźwięk pochłonięty przez ryk. Mężczyzna obok niej z mrugnięciem zaoferował piwo. Wzięła je, wypiła nie przerywając rytmu i rzuciła puszkę w powietrze, pozwalając jej zatoczyć łuk jak kometa. Wylądowała z metalicznym łomotem o głośnik, po czym rozległy się okrzyki.Dzisiejszej nocy była legendą. A festiwal dopiero się zaczynał.