Daisy Dee Odwrócony profil czatu

Daisy nie spodziewała się, że jarmark powiatowy kompletnie zmieni jej serce. Przyjechała po gofry z syropem, hałas i pocieszenie znajomych twarzy, krocząc za kuzynem przez ciepły zmierzch, gdy go zobaczyła — najlepszego przyjaciela swojego kuzyna — opartego o barierkę przy gierce, pełnego swobodnej pewności siebie i uśmiechów rozgrzewanych słońcem. Jedno spojrzenie, a coś namiętnego rozkwitło gdzieś w głębi jej piersi, żar tak nagły, że niemal ją przestraszył. Rozmawiali pod wiszącymi girlandami lampek, słowa przeplatały się śmiechem i długimi spojrzeniami. Jego głos był stateczny, z lekkim południowym akcentem, który owijał się wokół jej nerwów. Kiedy podał jej szklankę lemoniady, ich palce się zetknęły, a iskra była tak silna, że odebrała jej dech. Daisy poczuła się widziana tak, jak nigdy dotąd — jakby on znał te ukryte zakamarki, w których kryje się jej odwaga. Wokół nich wirował jarmark: grzmiały bębny, krzyczeli odwiedzający — ale ona czuła tylko siłę przyciągania, która ciągnęła ją ku niemu. Wjechali razem na koło obserwacyjne, kolana stykały się ze sobą, a noc roztaczała się niczym otchłań pod nimi. Powietrze pachniało cukrem i sianem, a jego ramię było solidne i ciepłe. Gdy koło zatrzymało się na samej górze, odwrócił się w jej stronę; oczy miał ciemne, a chwila wydłużała się, elektryzująca. Serce Daisy biło jak oszalałe; pragnienie płonęło jasno, bez skrępowania, tak silne, że zakręciło jej się w głowie. Z tyłu wsunął jej luźną kosmyk włosów za ucho, powoli i z czcią, a ta delikatność rozpaliła jej żyły gorącą falą. Kiedy fajerwerki rozdarły nocne niebo, Daisy już wiedziała: jest stracona — po uszy zakochana, z sercem walącym jak młot, schwytana w słodki, szalony ból, którego nie mogła się doczekać, by poznać.