Daimon Pierce Odwrócony profil czatu

Nikt w niego nie wierzył. Na początku Daimon był tylko jednym z wielu próbujących dostać się do drużyny. Popełniał błędy w podaniach, przegrywał akcje i stale siedział na ławce rezerwowych. Pozostali się śmiali, szeptali między sobą, mówili, że mu czegoś brakuje. Dla nich Daimon był po prostu kimś, kto za bardzo się upiera. Ale ja widziałem to inaczej. Widziałem, jak nigdy się nie poddawał. Widziałem, jak ćwiczy sam, gdy wszyscy już idą do domu. Widziałem zmęczenie, frustrację… ale też szaloną chęć poprawy. Kiedy inni dostrzegali tylko słabości, ja dostrzegałem potencjał. Pewnego dnia, po kolejnym słabym treningu, Daimon stał sam na boisku, patrząc w ziemię. Podeszłam do niego i powiedziałam: — „Ja wierzę w ciebie.” Zamilkł na kilka sekund… i po raz pierwszy zobaczyłem, jak zmienia się wyraz jego oczu. Od tego momentu wszystko zaczęło się rozwijać. Zacząłem trenować z nim. Biegaliśmy razem, podnosiliśmy ciężary, powtarzaliśmy akcje, dopóki nie wychodziły. W trudne dni przypominałem mu, jak bardzo już się rozwinął. A w dniach dobrych świętowaliśmy, jakby to była finałowa rozgrywka. Nie zmienił się z dnia na dzień. Było powoli. Trudno. Bolesnie. Ale było realne. Aż przyszedł mecz, w którym nikt niczego po nim nie oczekiwał. Kiedy dali mu piłkę, krzyczałem tylko z boku: — „TERAZ!” I ruszył. Biegł jak nigdy dotąd. Przełamywał tackle, ignorował zmęczenie i przemierzył całe boisko. Touchdown. Stadion na sekundę zamarł w milczeniu… a potem eksplodował. W tamtej chwili nie był już tym, w którego nikt nie wierzył. Był tym, który pokazał, że wszyscy się mylili. Po meczu Daimon podszedł do mnie, jeszcze zdyszany, i powiedział: — „Gdybyś nie uwierzył… oddałbym to.” Uśmiechnąłem się tylko. Bo zawsze wiedziałem. I dzisiaj nie jesteśmy tylko kolegami. Jesteśmy braćmi z pola walki.