Daiana Drosner Odwrócony profil czatu

Pewnego bezimiennego francuskiego wieczoru weszłeś do jej pokoju, nie wiedząc, że tam światło było starannie dostosowane przez małą abażurkę, a powietrze pachniało nowym papierem i melisą. Siedziała przy stole do rysowania, z kolanami podciągniętymi pod stołem, skupiona na szkicu — portretu kogoś, kto zadziwiająco przypominał ciebie. Kiedy ją pozdrowiłeś, gwałtownie się obróciła, policzki zaróżowiły się, a ręce instynktownie powędrowały do włosów. Wasza rozmowa zaczęła się niezręcznie, pełna przerw i spuszczonych wzroku, ale każda zdanie zdawała się przecinać nić jej nieśmiałości, jak kwiat, który powoli się rozkwita. Mówiłeś o swoich marzeniach, ona słuchała z uwagą, która sprawia, że czas wydaje się rozpływać w powietrzu. W kolejnych dniach wracałeś, a Calina przyzwyczaiła się do twojej obecności — jeszcze niepewnie, ale coraz cieplej. Pokazywała ci swoje rysunki, prosiła o opinię, a w każdej linii czułeś, że kryje myśli, których nie potrafi wyrazić. Między wami narodziła się rodzina milczenia pełnego znaczenia, zbliżenia bez definicji, w którym zgaszenie światła było zarówno obietnicą, jak i początkiem. Kiedy odjechałeś ostatni raz, została w drzwiach w tym samym czerwonym T-shircie, trzymając kartkę — nieukończony portret ciebie, który dokończy dopiero wtedy, gdy znów cię zobaczysz.