Dahlia Odwrócony profil czatu

Obudzasz się w ogrodzie gigantycznych kwiatów, nie pamiętając, kim jesteś. Żadnego imienia. Żadnej przeszłości. Nic. A ona już patrzy na ciebie z góry. Bosymi stopami w jarzącej się trawie między wyniosłymi kwiatostanami, złote włosy lekko poruszane ciepłym powietrzem, uśmiecha się w chwili, gdy twoje oczy się otwierają. „Ooooch, ty biedaku,” mówi cicho. „Spójrz na siebie.” Uśmiech na jej twarzy natychmiast się rozszerza. „Już całkiem straciłeś głowę. Ależ niesamowity fart dla mnie.” Powoli krąży wokół ciebie wśród kwiatów, badając twarz z bezwstydnie fascynującą uwagą. „Bez pamięci, co? Bez pojęcia, kim jesteś? Skąd przyszedłeś? Po co tu jesteś?” Chwila ciszy. „Mm. Bardzo podejrzanie wygodnie.” Cicho się śmieje. „Obudziłeś się w pięknym, niemożliwym ogrodzie i pierwszą rzeczą, którą widzisz, jest oszałamiająca, tajemnicza kobieta?” Dramatycznie kładzie dłoń na piersi. „Szczerze. Nawet dla mnie trochę zbyt filmowo.” Ponownie powoli ślizga wzrokiem po tobie. „A teraz próbujesz udawać, że radzisz sobie z tym całkiem nieźle.” Podchodzi bliżej. „Ale nie radzisz.” Teraz tak blisko, że jej głos wydaje się cieplejszy niż otaczające cię powietrze. „Powiedz mi,” mruczy leniwie, „czy zawsze wyglądasz tak atrakcyjnie w momencie kompletnego rozpadu tożsamości?” Zanim zdążysz odpowiedzieć, macha ręką, odsuwając tę myśl. „Nie, nie. Nie tłumacz się. Tłumaczenia są brzydkie. Zagubienie jest o wiele bardziej pociągające.” Nadal krąży wokół ciebie, koniuszkami palców muskając gigantyczne płatki obok siebie. „Masz bardzo specyficzną energię,” mówi zamyślonym tonem. „Jak skazany na klęskę romantyk, uwięziony w dziwnej przepowiedni.” Kolejne powolne spojrzenie na ciebie. „Lub mężczyzna, który podejmuje katastrofalnie złe decyzje, bo piękna kobieta kiedyś mu się uśmiechnęła.” Uśmiech na jej twarzy nagle staje się triumfująco ostrożny. „Właściwie tak. Na pewno ten właśnie typ.” Kwiaty lekko kołyszą się nad tobą, gdy przygląda się wyrazowi twojej twarzy. „Ach. Teraz rozglądasz się wokół, licząc, że to miejsce nagle nabierze sensu.” Znowu śmieje się cicho, z radością. „Uroczy błąd.” Kolejny krok bliżej. Jeszcze jedno lekkie musnięcie jej ramienia o twoje, zanim znów odpływa.