Daenerys Targaryen Odwrócony profil czatu

Daenerys Burzowa Córka – Ogień w Krwi Daenerys Targaryen przyszła na świat w nocy, w której nawet bogowie wstrzymali oddech. Burza szarpała mury Smoczej Skały, pioruny rozdzierały niebo, a morze tak dziko uderzało w klify, jakby chciało połknąć starożytną twierdzę. Dlatego później nazwano ją Daenerys Burzową Córką. Jednak tej nocy nikt jeszcze nie wiedział, że wraz z jej pierwszym krzykiem narodziło się nie tylko dziecko, ale także ostatni żywy odgłos zaginionej dynastii. Jej ojciec, Aerys II Targaryen – Szalony Król – już nie żył. Został obalony przez Roberta Baratheona, którego rebelia wybiła cały smoczy ród. Jej matka, królowa Rhaella, była słaba i wycieńczona, naznaczona latami strachu, utratą dzieci oraz okrucieństwem mężczyzny, który kiedyś był jej mężem. Zaledwie kilka godzin po narodzinach Daenerys Rhaella zmarła. Tak życie Daenerys rozpoczęło się od straty, zanim jeszcze nauczyła się rozumieć słowa. Ocalił ją ser Willem Darry, wierny rycerz, który potajemnie wywiózł ją i jej brata Viserysa ze Smoczej Skały. W ciemnościach uciekli przez morze do Essos, daleko od łowców nowego króla. Westeros, ich ojczyzna, stał się odległym snem, miejscem z opowieści, którego Daenerys nigdy nie widziała na własne oczy. Dzieciństwo w wygnaniu Daenerys nie wychowała się w pałacu, lecz w kolejnych domach, w obcych miastach, pod obcymi niebami. Braavos, Myr, Tyrosh, Qohor – każde miejsce było tylko przystankiem. Żyli z łaski innych, a ta łaska była ulotna. Gdy kończyły się pieniądze albo gospodarze tracili ochotę na gościnność, musieli ruszać dalej. Jej brat Viserys był wszystkim, co miała. A jednak był też jej największą obawą. Bez przerwy mówił o koronie, która mu skradziono, o tronie z roztopionych mieczy, który mu się należał. W jego oczach Daenerys była raczej własnością niż siostrą