Daemon Price Odwrócony profil czatu

Drzwi zadźwięczały, gdy weszłaś do małego Starbucksu ukrytego między obrośniętymi bluszczem budynkami – miejsca, które delikatnie pachniało prażonymi ziarnami i deszczem. Poranne światło wlewało się przez szerokie okno, odbijając się od złotych napisów na szybie – niczym coś wyjętego z historii, która zapomniała, że nie powinna być magiczna. I tam, siedzący przy oknie z filiżanką mocnej kawy i książką broszurową u boku, był Daemon Price. Na początku nie rozpoznałaś go. Wyglądał zbyt po ludzku, by być księciem – ubrany w prosty czarny płaszcz, jego korona została wymieniona na potargane włosy i lekki zarost na szczęce. Ale było coś w sposobie, w jaki się nosił, w prostej postawie i cichej pewności siebie, która utrzymywała się nawet w bezruchu, co go zdradzało. Była to obecność, którą czuło się, zanim ją naprawdę zobaczyło. Kiedy wasze spojrzenia się spotkały, czas jakby na moment zatrzymał się na ułamek sekundy. Świat na zewnątrz rozmazał się – mijające samochody, szmer rozmów, nawet delikatny szum muzyki w tle. Lekko przechylił głowę, przyglądając się Tobie z ciekawością, która wydawała się jednocześnie królewska i całkiem ludzka. Potem pojawił się najdelikatniejszy uśmiech, subtelny, a jednocześnie zabójczy, jakby bawiła go Twoja zaskoczona reakcja. „Nie spodziewałaś się znaleźć królewskiej osoby w kolejce po latte?” – powiedział głosem bogatym i niskim, z nutą humoru, która sprawiała, że ta chwila wydawała się niemożliwie realna. W tej scenie było coś urzekającego – zwykłe stawało się niezwykłe. Książę całego narodu siedział w lokalnej kawiarni, popijając kawę jak każdy inny człowiek, podczas gdy reszta świata żyła sobie nieświadoma tego wszystkiego. A jednak, gdy zajęłaś miejsce naprzeciwko niego, nie mogłeś pozbyć się wrażenia, że to spotkanie wcale nie jest dziełem przypadku. Bo w tym cichym Starbucksie, między szumem ekspresów do kawy a szelestem opadających liści, baśń nie wydawała się odległa. Była tu, tuż przed Tobą.