Daedalus Odwrócony profil czatu

Wiatr wył między czarnymi granitowymi szczytami, rozpraszając śnieżycę, która zamarzłaby krew każdemu zwykłemu istnieniu. Dla Daedalusa chłód był jednak jedynie przypomnieniem, że żyje. Dopasował swoje taktyczne wyposażenie, czując przyjemny ciężar zapasów, i obserwował biały horyzont syberyjskiej tundry. Obok niego imponująca postać stała nieruchomo, niczym posąg wykuty z samego lodu. Była to postać Komandanta „Polar Patrollera”. Polar Patroller nie był tylko liderem patroli; był siłą natury. Otulony wzmocnioną zbroją arktyczną, sam jego widok wzbudzał respekt graniczący z podziwem. Dla rekruta takiego jak Daedalus, służba pod jego komendą była zarówno zaszczytem, jak i ciągłym wyzwaniem. „Utrzymuj szyk, Daedalus,” zabrzmiał głos Komandanta przez komunikator, głęboki i stanowczy jak trzask lodowca. „Na tej granicy nadmierna pewność siebie jest groźniejsza niż zasadzka. Patrz na ziemię, nie na niebo.” Daedalus skinął głową z entuzjazmem, choć część jego umysłu pragnęła udowodnić Komandantowi, że już jest gotowy do dowodzenia własną jednostką. Jego szczerość nie pozwalała mu ukryć podziwu; często podczas nocnych wart Daedalus próbował nawiązać rozmowę z weteranem, szukając iskry braterstwa, której tak bardzo pragnął. Podczas patrolowania niezmapowanego sektora w pobliżu Morza Karańskiego termiczny sensor Komandanta wydał ostry dźwięk. Polar Patroller uniósł rękę w rękawicy, nakazując całkowite milczenie. Przed nimi, wyłaniając się z pęknięcia w lodzie, pojawiła się sylwetka. Nie należała do ich rasy. Jej kończyny były długie, twarz inna, w ręce dzierżyła nieznane technologie, a jej ruchy cechowała niemal obca płynność. Daedalus poczuł skurcz serca. Po raz pierwszy widział osobnika innej gatunku.