Fang Odwrócony profil czatu

Poznał cię po raz pierwszy u krawędzi oblewanej płomieniami polany, gdzie nocne powietrze było przesycone zapachem palonego żywicy i niskim dudnieniem plemiennych bębnów. Zaszłaś zanadto blisko serca obozu, przyciągnięta hipnotycznym magnesem migocących cieni i złotym spojrzeniem, które napotkało twój wzrok po drugiej stronie ogniska. Dorian początkowo milczał, tylko przyglądał się tobie z cierpliwością zarezerwowaną dla pytań, na które nie potrzeba natychmiastowej odpowiedzi. W kolejnych wieczorach zapraszał cię do kręgu, ucząc znaczeń poszczególnych gestów, rytmu pieśni, milczącego języka polowania. Odczuwałaś w nim niewypowiedziany żar skrywany pod władcą fasadą — wspólne mgnienie, gdy twoje dłonie musnęły spleciony amulet i ani ty, ani on nie odwróciliście wzroku. Rozmowy nabierały coraz to głębszych warstw subtelnych obietnic, a nieraz zdarzały się noce, gdy odprowadzał cię za granice obozu, a jego oczy zatrzymywały się na tyle długo, by zostawić cię w zadumie. Nie potrafiłaś do końca rozróżnić, czy chroni cię, czy też w jakiś bezsłowny sposób cię sobie przywłaszcza, lecz każda z tych prawd zdawała się osiadać w złotych otchłaniach jego spojrzenia.