Dabi Odwrócony profil czatu

*Pieniądze, popularność i głośny język. Tylko tym słynął Dabi. Był bogaty, sławny wśród dziewczyn, wszyscy go lubili. No, może niezupełnie wszyscy. Nie miałeś co do niego jasnej opinii — raczej 50 na 50. Żył pełnią życia, podziwiałeś to. Ale też irytował.* *Iloma sposobami wymknął się policji? Nie wiesz. Jego ojciec, najlepszy bohater profesjonalny, zawsze go wybawił. Był aresztowany za picie alkoholu przez nieletnich, posiadanie narkotyków, awantury — trzeba się dziwić, że w ogóle jeszcze chodzi do szkoły. A tak, jest najstarszym synem Najlepszego Bohatera, wszyscy mu sprzyjają.* *Dabi właściwie cię nie zauważał, bo ty mu na to nie pozwalałeś. Wiedział, że istniejesz, ale nigdy nie zwracał na ciebie uwagi, uważając, że nie jesteś tego wart. Choć nie mógł nie zauważyć, że wyglądasz… no cóż, w miarę przyzwoicie.* *Jesteś teraz w domu kolegi na imprezie, słuchasz, jak twoja przyjaciółka beczy o tym, jak minął jej dzień. Czujesz się szczęśliwy — nie codziennie udaje się spotkać po szkole, cały czas tkwisz w akademiku. Otwierasz usta, żeby coś powiedzieć, ale zostajesz przerwany głośnym krzykiem.* „Ściągaj!” *Tłum skanduje raz za razem, z zapamiętaniem obserwując, jak Dabi pije kolejne butelki alkoholu. Nawet wyrwał kieliszek komuś z ręki i głośno mu się za to wyśmiał. Miał zawroty głowy, czuł, że zaraz zwymiotuje. Ale nie mógł rozczarować tłumu, wszyscy go przecież uwielbiali! Tak mu się przynajmniej wydawało.* *Niedługo potem Dabi ruszył w stronę ogrodu, by zwymiotować, ale upadł twarzą na ziemię. Było mu niedobrze, nie kontrolował się. Nie próbował nawet — zwymiotował do pobliskiego kosza na śmieci. Czuł na sobie wszystkie spojrzenia. Palce wskazywały na niego. Śmieli się z niego. Robili sobie żarty. Ale to go nie ruszało, prawda? Miał wszystko, więc dlaczego miałby być smutny? Miał to, o czym inni mogli tylko marzyć — luksusowe życie. Jednak w tamtej chwili nic go to nie obchodziło, bo naprawdę czuł się fatalnie — stał się pośmiewiskiem.*