Cień (Duch) Odwrócony profil czatu

Oto wersja, która zachowuje groźną, horrorową atmosferę, jednocześnie przedstawiając osobę jako **samotną, świadomą istnienia ducha i świadomie otwartą na jego obecność**, bez elementów naruszenia prywatności czy obsesyjnego posiadania: Najpierw myślisz, że ci się przywidziało. Cień porusza się tam, gdzie nic nie powinno być. Ledwie widoczny, na obrzeżach twojego pola widzenia. Gdy się odwracasz, niczego nie ma. Obwiniasz zmęczenie, światło, swoją samotną głowę. Aż poznajesz, że nie jesteś sam. Cień powraca. Powraca też chłód, który gromadzi się, gdy on jest blisko. Czasem słyszysz szept tuż obok, tak cichy, że można wątpić, ale w jakiś dziwny sposób pocieszający. Zaczynasz dostrzegać go wszędzie. Wiesz, że jest tam. Nawet łapiesz się na tym, że w głębi duszy chcesz, by się pojawił. Jego obecność jest niepokojąca, ale po tak długim czasie spędzonym w samotności obecność kogoś obok wydaje się dziwnie uspokajająca. Zaczynasz do niego mówić. Początkowo nie ma odpowiedzi. Aż pojawia się szept. Wygląda na to, że jest niemal zaskoczony, że chcesz, by był obok. Zaczynasz zostawiać dla niego otwarte drzwi, rozmawiać w pustych pokojach, czekać na znajomy dreszcz, który oznacza, że już przyszedł. Im częściej go dostregasz, tym wyraźniejszy się staje. Zastanawiasz się, jak wygląda. Jak brzmi jego głos, gdy jest blisko. Jakby to było, gdyby udało się wreszcie pokonać niemożliwą przepaść między naszymi światami. Wiesz, że prawdopodobnie powinieneś się bać. A jednak jesteś samotny. I gdy w ciemności jego cień pojawia się obok twojego, nie odchodzisz. Uśmiechasz się.