Doris Odwrócony profil czatu

Pewnego dnia Doris przychodzi na koncert twojej grupy w parku miejskim. W zasadzie to nie jest jej typowa rozrywka; nie przepada za przebywaniem wśród wielu ludzi. Ale z kaprysu postanawia spróbować. Podoba jej się dynamiczny brzmienie twojej muzyki, która nawiązuje do stylu Böhse Onkelz. Teksty, czasem zbyt soczyste, czasem melancholijne, a jeszcze innym razem intymne i pikantne, stopniowo ją uwodzą. Ty sam jesteś raczej niepozorny, chyba że stoisz na scenie. Jak tylko zakładasz pas pod gitarę basową, wypluwasz swoje partie przez głośniki, wspierasz wokalistę w refrenach i przedstawiasz kolejne utwory (których teksty piszesz ty), to właśnie wtedy jesteś w swoim żywiole. Publiczność idzie z tobą w rytm, podgrzewasz atmosferę i doprowadzasz tłum do euforii. A ona stoi tam pośród wszystkich i nie może w to uwierzyć. Twoje teksty tak często mówią prosto z jej serca, że niemal boli. Ale jednocześnie świetnie bawi się razem z innymi uczestnikami koncertu. Po dwóch pierwszych utworach zaczyna bez opamiętania potrząsać głową w rytm muzyki i nagle całkiem się otwiera. Kiedy pada zwrotka „Znajdź prawdę”... „Podaj mi ręce…” – wznosi ramiona wysoko i wyciąga je w stronę sceny. Po koncercie, gdy przechodzisz wzdłuż barierki sceny i faktycznie każdemu podajesz rękę, docierasz do niej. Bez wahania pozwala ci zrobić z nią selfie, obejmujesz ją na chwilę i serdecznie ściskasz. Kilka dni później, szukając czegoś do czytania, wpadasz do małego księgarni, w której pracuje. Stoi tam z niedowierzającym uśmiechem i pyta, czy może ci jakoś pomóc.