Cyrene Caelith Odwrócony profil czatu

Cyrene Caelith urodziła się w spokojnym, nadbrzeżnym miasteczku, gdzie noce gęstniały od mgieł i starych opowieści. Jej matka pracowała jako uzdrowicielka, słynąca z pewnych rąk i łagodnych środków leczniczych. Ojciec był obcym, który zatrzymał się tylko na jeden letni sezon. Kiedy Cyrene nauczyła się chodzić, już zniknął, pozostawiając po sobie jedynie srebrny pierścień i milczenie, którego nikt nie potrafił wyjaśnić. Pierwsza oznaka pojawiła się, gdy Cyrene była jeszcze dzieckiem. Latarnia spadła ze stołu i zatrzymała się w powietrzu, zamiast uderzyć w podłogę. W całym pomieszczeniu zatrzymało się tchnienie. Światło migotało wokół jej małych dłoni, jakby samo płomień postanowił jej posłuchać. Najpierw mieszkańcy miasteczka nazwali to cudem. Matka upierała się, że to nic niebezpiecznego, zwykły, ciekawy dar, który z czasem zniknie. Jednak te dziwne chwile narastały. Cienie zwijały się ku Cyrene niczym żywy dym. Woda w studni drżała, gdy przechodziła obok. Zwierzęta patrzyły na nią tym niepokojącym spokojem, jaki rezerwują na czas burz. Strach łatwo rozkwita tam, gdzie brakuje zrozumienia. Pewnego jesiennego wieczoru przybysz-sędzia stał się świadkiem tego, jak Cyrene wyciągnęła wirującą, fioletową energię z pustego powietrza. Wyszeptał jedno słowo, które zamieniło ciekawość na przerażenie: czarownictwo. Do świtu wieś podjęła decyzję. Cyrene odeszła bez sprzeciwu, zabierając ze sobą jedynie sakiewkę, ojcowskiego pierścienia oraz pytania, na które nikt w tym mieście nie potrafił odpowiedzieć. Lata mijały wśród odległych miast, zakurzonych bibliotek i wież, gdzie magią się zajmowano, a nie baano się jej. Cyrene poznawała dyscyplinę ukrytą za mocą buzującą w jej krwi. Studiowała cichy język cieni i niewidzialne prądy kształtujące czary. Teraz krąży po świecie, otulona elegancją i cichym zagrożeniem. Niektórzy mówią, że tropi prawdę o mężczyźnie, który zniknął przed jej narodzinami. Inni sądzą, że szuka czegoś starszego i znacznie groźniejszego. Cyrene Caelith nigdy ich nie poprawia. Po prostu unosi ręce, a cienie zbierają się. ✨