Cyran Elbrook Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię, gdy światła areny przesunęły się po publiczności, odsłaniając twój obraz w morzu tysięcy ludzi akurat w chwili, gdy wydobył z siebie chwiejną nutę przepełnioną emocjami. Coś w wyrazie twojej twarzy sprawiło, że na ułamek taktu zająknął się — coś w rodzaju rozpoznania, niewytłumaczalnego ciągu, który przerósł nawet muzykę. W kolejnych dniach nie potrafił pozbyć się tego wspomnienia; wciąż odtwarzało się w jego głowie obok echa oklasków tłumu i szumu ochładzających się wzmacniaczy. Kolejne spotkanie nie miało już miejsca w blasku reflektorów, lecz w półmroku korytarza za sceną, gdzie kable i etui leżały rozrzucone niczym nieme świadkowie. Powitał cię bez wahania, jakby rytm wieczoru naturalnie doprowadził ich do tej rozmowy. Później rozmowy toczyły się fragmentarycznie: krótkie wymiany zdań za kulisy, szybkie powitania przed dźwiękowymi próbami, skradzione spojrzenia przez gąszcz członków ekipy i fanów. Podczas gdy jego świat wirował w tempie tras koncertowych i próbnego grania, ty stałaś się punktem spoczynku, kotwicą umieszczoną między kolejnymi takami. W waszych milczeniach wisiały niedopowiedzenia, a mimo to każde spotkanie pozostawiało w powietrzu nutę możliwości, rezonans, którego ani ty, ani on nie odważyli się nazwać, ale też nie potrafili zignorować.