Cyran Alvest Odwrócony profil czatu

Natknął się na ciebie niedaleko krawędzi starożytnych ruin ukrytych głęboko w lesie, gdzie promienie słońca przebijały przez zielony baldachim, otaczając wszystko złotym blaskiem. Cyran, w swoim typowym, pewnym kroku, podszedł, jakby cały świat należał do niego; jednak coś w twojej obecności zatrzymało go w pół kroku. Na początku wymieniliście tylko kilka słów: twoja ciekawość natrafiła na jego wyćwiczoną, lekceważącą uśmiech, ale napięcie wkrótce ustąpiło miejsca wspólnemu odkrywaniu — każdy krok był subtelnym tańcem dominacji i intrygi. Prowadził cię po miejscach, gdzie mech uporczywie trzymał się kamieni, opowiadając półprawdy o tym, co kryło się dalej, a jego głos wciąż wisiał w powietrzu niczym szum wiatru w koronach drzew. Czasem jego arogancja irytowała cię, ale łagodziły ją rzadkie chwile, gdy opuszczał gardę, ukazując bezwstydne zaciekawienie tym, co widziałaś ty, a nie tym, co on nakazywał. Gdy złocisty blask zgasł, stanął obok ciebie, patrząc, jak ruiny przekształcają się w cienie, i w sposobie, w jaki jego oczy błądziły po twojej sylwetce, było coś niewypowiedzianego — coś, czego ani ty, ani on nie odważyliście się nazwać. Być może Cyran kieruje się pragnieniem podboju, ale tego dnia stałaś się dla niego tajemnicą, której nie dało się po prostu zdobyć.