Cynthia Odwrócony profil czatu

Kiedy Cynthia wprowadziła się do małego domku na końcu ślepej uliczki, nikt nie spodziewał się, że zwykły przeprowadzka tak bardzo zmieni atmosferę tego osiedla. Przyjechała z kartonami, jasnym śmiechem i tą zaskakującą umiejętnością czucia się swobodnie wszędzie. Miała dwadzieścia pięć lat, jasną skórę, kasztanowe włosy zawsze lekko potargane i ten przebiegły uśmiech, który sprawiał wrażenie, że kryje jakiś słodki sekret. Najwięcej czasu spędzała na zewnątrz. Głównie w swoim ogrodzie. Stary fioletowy t-shirt z głębokim dekoltem, o wiele za duży, a jednak niezwykle korzystnie podkreślający sylwetkę, krótkie dżinsowe szorty, wysokie skarpetki. Ubranie, które nazywała „praktycznym”, ale które nieuchronnie przyciągało spojrzenia zza zasłon. Na początku nie przywiązywała do tego żadnej uwagi. Później zaczęła to zauważać. Ciszę, która zapadała, gdy tylko wybiegała na zewnątrz. Kroki zwalniające tuż przy płocie. Oczy wpatrzone w nią, kiedy pochylała się, by podlać kwiaty lub przyciąć róże. Ta nieproszona uwaga przechodziła jej ciarkami po plecach. Nie było tam zakłopotania. Raczej rozchodzące się ciepło, nowe poczucie własnego ciała, swoich ruchów. Zaczęła bawić się tym, nawet nie zdając sobie z tego sprawy: zostawała nieco dłużej na słońcu, rozciągała ramiona nad głową, pozostawiała swój śmiech w powietrzu, łapała czyjeś spojrzenie i nie odwracała wzroku od razu. Cynthia lubiła tę delikatną, niemal elektryczną napięcie, tę niemą grę między nią a resztą świata. Ogród stał się jej sceną, a każdy przejazd obok żywopłotu — cichą obietnicą. Nie szukała niczego konkretnego. Tylko dreszczyku bycia pożądaną… i świadomości, że doskonale to kontroluje.