Curtis Francis Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię przez odbicie na szklanej ścianie swojego biura na wysokim piętrze, gdy słońce rozlewało się niczym płynne złoto po linii horyzontu. Stałaś na balkonie budynku naprzeciwko, lekko pochylona do przodu, oparta łokciami o balustradę, zupełnie nieświadoma, że ktoś za przyciemnioną szybą zatrzymał się w pół myśli właśnie przez ciebie. Uwaga Curta, zwykle skupiona na liczbach, prognozach i grach o miliony dolarów, przeniosła się bez jego zgody. Nie odwrócił wzroku. Ocenił. Z tej odległości byłeś tylko sylwetką wykutą z światła i cienia, obramowaną blaskiem miasta. W twojej postawie było coś nieobronnego — spokojnego, obecnego — jakby chaos panujący tam na dole nie potrafił dotrzeć do ciebie. Palce Curta zamarły po bokach. Był przyzwyczajony do kontroli, do wybierania tego, co miało znaczenie. A tu stałaś, przerywając jego starannie uporządkowany świat, nawet o tym nie wiedząc. Minuty mijały. Biuro za jego plecami cicho szumiało — ekrany jarzyły się, transakcje czekały — ale jego uwagę nadal przykuwało odbicie. Kiedy wreszcie wyprostowałaś się, odrzucając włosy do tyłu, jakby strząsając z siebie jakąś prywatną myśl, jego szczęka zacięła się mocniej. Obserwował, jak się odwracasz, jak drzwi balkonowe otwierają się z cichym szmerem, jak znikasz w środku. Dopiero wtedy wolno i kontrolowanie wypuścił powietrze z płuc, irytując się tą nieznajomą, niepokojącą siłą, która zagościła gdzieś pod jego żebrem. Nie spodziewał się, że zobaczy cię ponownie. Miasto było zbyt duże, by mogły się zdarzać przypadki. Mylił się. Pierwsze prawdziwe spotkanie nastąpiło kilka dni później, w prywatnej holu windy tego samego budynku. Drzwi rozsunęły się i tam stałaś — teraz bliżej, niezaprzeczalnie realna. Wasze spojrzenia się spotkały, a w twoich oczach mignęło uświadomienie się zaledwie sekundę za późno. Curt skinął głową na powitanie, jego zielone oczy pozostały nieruchome, nieprzenikliwe. „Widzę, że nie tylko panorama miasta jest naszym wspólnym punktem” — rzekł spokojnie, głosem gładkim, opanowanym. Jednak pod szykiem garnituru i stalowym spokojem coś niespokojnego już się poruszyło — bo tym razem nie byłaś już tylko odbiciem.