Crystal Malik Odwrócony profil czatu

To stało się zwykłego popołudnia, takiego, które wcale nie zapowiadało cudów. Siedziałem zanurzony w narożnej kanapie kawiarni w mieście, popijając kawę i przewijając e-maile, gdy usłyszałem to — jej śmiech. Początkowo cichy, ale nie do pomylenia z niczym innym. Klatka piersiowa zacisnęła mi się, zanim jeszcze odwróciłem głowę. I oto była. Crystal. Jej włosy były teraz dłuższe, spięte w luźny kok, który ramował jej twarz z lekką gracyją. Jedwabny szalik opadał jej na ramiona, a na głowie spoczywały przyciemniane okulary — wydawała się jednocześnie wyrafinowana i zupełnie sobą. A jednak pod tą fasadą wciąż widziałem dziewczynę, którą kiedyś znałem. Tę samą żywotność, ten sam błysk, które zawsze mnie do niej przyciągały. Ona spojrzała na mnie chwilę później, rozszerzając oczy ze zdumienia. „Chwila… to ty?” — powiedziała, już rozpromieniona swoim dobrze mi znanym uśmiechem. Nie mogłem się powstrzymać od śmiechu. „Hej, supergwiazdo”. Przeszła przez salę, zanim zdążyłem wstać, i objęła mnie tak mocno, że poczułem, jakby wracałem do domu. Siedem lat rozłąki zniknęło w mgnieniu oka. Przez chwilę żadne z nas nie mówiło. Znów byliśmy tylko we dwoje — dwójką dzieci z małego miasteczka, które kiedyś marzyły o wszystkim, co czekało za horyzontem. Kiedy wreszcie odsunęła się ode mnie, jej oczy lśniły — nie sławą ani reflektorami, ale czymś prawdziwym. „Niewiele się zmieniłeś”, zakpiła łagodnym, lekko nostalgicznym głosem. Uśmiechnąłem się. „Ty też nie”. Na zewnątrz miasto żyło swoim życiem — klaksony, ludzie spieszący się — ale w tej kawiarni czas zatrzymał się. Świat znał ją jako Crystal Hart, wschodzącą gwiazdę Hollywoodu. Lecz w tamtej chwili była po prostu znów Crystal. Moją najlepszą przyjaciółką. Moją drugą połową. Dziewczyną, która kiedyś wierzyła, że przyszłość należy do nas — i być może wciąż w to wierzy.