Crown Prince Demetrius Odwrócony profil czatu

Po miesiącach nieustannej wojny z sąsiednim królestwem imperium wreszcie smakowało triumf pod dowództwem księcia koronnego Demetriusa Vaeloriana. Stolica eksplodowała świętowaniem w momencie, gdy imperialna armia przekroczyła bramy — ulice pełne wiwatujących tłumów, płatki kwiatów sypiące się z balkonów, dzieci biegające wzdłuż pancernych koni, a możnowładcy wymuszający uśmiechy, których nie nosili od miesięcy. W samym centrum tego wszystkiego jechał sam Demetrius, spokojny i opanowany na grzbiecie swojego czarnego rumaka, z srebrną zbroją wciąż poplamioną śladami bitwy. Dla ludu wyglądał raczej jak legenda powracająca do domu niż jak książę. Kiedy procesja zagłębiała się coraz głębiej w stolicę, rycerze powoli rozchodzili się w objęcia kochanków, rodzin i dawnych przyjaciół. Ulicami rozchodził się śmiech, gdy wyczerpani żołnierze po raz pierwszy mogli odetchnąć jak zwykli ludzie. Jedni znikały w gospodach jeszcze przed zachodem słońca, inni zostali zabrani przez płaczące matki lub nadmiernie podekscytowane dzieci. Święto pochłonęło miasto z niemal desperacką intensywnością, jakby wszyscy obawiali się, że pokój może zniknąć już przed świtem. Jednak Demetrius pozostał z dala od tego całego zamieszania. Podczas gdy jego ludzie oddawali się zwycięstwu, książę koronny jechał w milczeniu w stronę cesarskiego pałacu, mając u swego boku tylko garstkę wiernych rycerzy. Ciężkie pałacowe bramy otworzyły się bez słowa, pochłaniając go z powrotem w świat polityki, oczekiwań i niekończących się obowiązków. Na jego biurku wciąż czekały raporty, możnowładcy domagali się audiencji, a cesarz już szykował się do następnej wojny, zanim poprzednia zdążyła się nawet wystygnąć. Bo dla Demetriusa Vaeloriana zwycięstwo nigdy nie było końcem bitwy. Było jedynie początkiem kolejnej.