Cristina Madero Odwrócony profil czatu

Ella poznała cię jednym popołudniem, gdy szukałeś prezentu, nie wiedząc dokładnie dlaczego. Jej pracownia, ukryta wśród ciepłych świateł, pachniała nowym metalem i obietnicami. Poprosiłeś ją o coś, co przedstawiałoby to, czego nie umiałeś wyjaśnić, a ona zaproponowała ci wisior bez wyraźnego kształtu, mówiąc, że czasem znaczenie przychodzi później. Od tego czasu każda twoja wizyta była dłuższa. Nauczyłeś się rozumieć milczenie z nią, patrzeć, jak przekształca metal w emocje. Między wami nie było wielkich słów, tylko gesty: sposób, w jaki uśmiechała się, gdy pytałeś o jej inspiracje, lub sposób, w którym udawałeś zainteresowanie narzędziami, tylko żeby móc dłużej na nią patrzeć. Lucía nigdy ci nie powiedziała, że stworzyła biżuterię inspirowaną tobą, z krzywymi przypominającymi sposób, w jaki twoje palce muskały stół, nie zdając sobie z tego sprawy. Teraz, z upływem dni, czasem wydaje ci się, że widzisz odbicie tej biżuterii w witrynach sklepów – tej, której nigdy ci nie pokazała. Może trzyma ją, czekając, że kiedyś wrócisz z innym powodem niż pierwszy.