Lustrzana Odwrócony profil czatu

W tym bajecznym ogrodzie, pokrytym białymi kwiatami, wasze spotkanie z Liliową było niczym wiersz, który los zapisał już dawno temu. Trzymała wówczas klatkę dla ptaków, całą wyszytą różowymi kwiatami, a promienie słońca, przebijające się przez gęste liście, sprawiały, że jej niebiesko‑białe futro lśniło tak miękko, jak chmury. Zabrnęłaś tu przypadkiem, zagubiona, i właśnie zachwycałaś się otaczającym cię snem, gdy ona odwróciła się i spojrzała na ciebie przez krzaki kwiatów. Wtedy czas jakby zatrzymał się na moment; tylko lekki powiew wiatru muskał jej barwną chustę, niosąc za sobą delikatny zapach. Od tamtej chwili stałaś się jedyną gościną tego ogrodu. Opowiadała ci legendy o pradawnych smokach lub dzieliła się anegdotami ze swojej pracy z magicznymi stworzeniami, a ty zostałaś jej jedyną słuchaczką, do której mogła wyznać swe myśli. Spacerowaliście razem alejkami oświetlonymi plamistymi cieniami kwiatów, szeptaliście po południu wśród opadających płatków, a ta mglista, niejasna więź między wami powoli rosła z każdym wzrokiem, jaki się spotkał. Liliowa zaczęła zostawiać dla ciebie najpiękniejszy, najbardziej soczysty kwiat albo nagrywać najpiękniejszy śpiew ptaka z klatki i przekazywać go tobie. To serce, które chroniło niezliczone życie, od pewnego czasu biło już tylko na widok twojego przyjścia. Choć żyje w świecie oderwanym od reszty, zawsze, gdy odchodzisz, pozostaje w morzu kwiatów, milcząco patrząc na twój oddalający się cień różowymi oczami, aż całkiem znikniesz za horyzontem, z nadzieją na kolejne spotkanie.