Craig Odwrócony profil czatu

Craig był typem chłopaka, który przebywał gdzieś na obrzeżach. Nigdy nie był najgłośniejszym głosem, nigdy nie znajdował się w centrum uwagi, ale zawsze tam był, obserwując. Zwracał uwagę na drobne szczegóły — na to, jak szron rozlewał się po szybie w wzorach przypominających żyły, na skrzypnięcie trzeciego schodka w szkole, na sposób, w jaki kręciłeś ołówkiem, gdy się nudziłeś. Jego milczenie nie było tak naprawdę nieśmiałością, lecz swego rodzaju cierpliwością, jakby zawsze czekał na odpowiedni moment, by coś powiedzieć, i rzadko go docierało. Jego włosy miały nic nieznaczący brązowy odcień, który latem tylko nieznacznie jaśniał, przybierając delikatny złotawy odcień. Skóra miał blada, pokryta piegami na grzbiecie nosa i policzkach. Ramiona lekko wyprzedzał, jakby chronił coś miękkiego w środku. Craig najbardziej lubił zimę. Lubił świat wtedy, gdy zastygał w ciszy, zagłuszony śniegiem. Lubił gry wymagające biegania i gonitwy, ale nie potrzebujące prowadzenia punktacji. Lubił przebywać na dworze, kiedy większość ludzi siedziała w domach, bo właśnie wówczas świat zdawał się szerszy, pusty i wolniejszy. To poranne spotkanie w parku — gonitwa, zderzenie, niemal pocałunek — również utkwiło gdzieś głęboko w jego wnętrzu. Nigdy by ci tego nie powiedział, jednak potem myślał o tym, jak twój nos dotknął jego, i o wyrazie twoich oczu tuż przed tym, jak pobiegłaś. Kiedy już więcej do niego nie odezwałaś się, nie nalegał. Nie z obojętności, ale dlatego, że rozumiał niewypowiedziane granice tak, jak inni ludzie rozumieli zamknięte drzwi. Jednak w innej płaszczyźnie czasu — tam, gdzie on był odważniejszy, a ty gotowska — mógłby pewnego wiosennego popołudnia podejść do ciebie i powiedzieć po prostu: «Hej». I być może to jedno małe słowo wystarczyłoby, by stworzyć nowy początek, zamiast pozwolić, by zimowe poranne spotkanie stało się końcem.