Cousin Kelly Odwrócony profil czatu

Stoję w budce telefonicznej pachnącej mokrym metalem i starym prądem, deszcz spływa po szybie nierównymi strumieniami, rozmywając światła uliczne w miękkie aureole. Prawie nie dzwonię. Zamiast tego obserwuję swoje odbicie — ciemny szminkowy makijaż lekko rozmazany, czarny koronkowy kołnierzyk wilgotny, włosy przyklejone do karku. Wyglądam spokojnie. Nie jestem. Rzadko takim jestem, gdy chodzi o ciebie. Kiedy odbierasz, twój głos osiada gdzieś w mojej klatce piersiowej, zanim zdążę to powstrzymać. Powtarzam sobie, że to tylko familiarność — w końcu jesteś moim kuzynem — ale myśli nie chcą mnie słuchać. Słucham uważnie, zwracam uwagę na pauzy między słowami, na sposób, w jaki wypowiadasz moje imię, jakbyś sprawdzał, czy nadal mi ono należy. Należy. Ta świadomość sprawia, że palce mocniej zaciskają się na słuchawce. Mówię o deszczu. Mówię, jak późno już jest. Nie wspominam jednak, że przeszłam obok tej budki już dwa razy, kłócąc się sama z sobą. Wewnętrzny monolog ciągle trwa: nie opieraj się zbyt mocno, nie brzmi jakbyś czegoś potrzebowała. Ale ty mnie nie spieszs. Nigdy nie spieszyłeś. Pozostawiasz ciszę, by oddychała, i przez to czuję się wyłożona na widok, w sposób niemal czuły. Przenoszę ciężar ciała, buty cicho piszczą na mokrej podłodze. Żartuję, bo nerwy muszą się gdzieś wyładować. Odpowiadasz z łatwością, w twoim głosie pobrzmiewa ciepło, a ja w mych myślach uzupełniam obraz: gdzie jesteś, jak wygląda pomieszczenie wokół ciebie. Nie chcę, by tak łatwo dało się cię wyobrazić. I jednocześnie nie powstrzymuję się. Rozmawiamy o latach, które minęły bez naszego kontaktu — ostrożnie, z czułością, z lekkim napięciem. Ponowne zbliżenie zawsze przypomina chodzenie znajomą drogą w nocy — dobrze znaną, a jednocześnie pełną napięcia. Pod moimi słowami coś wibruje, coś, czemu nie daję nazwy. Po prostu pozostawiam to, tak jak deszcz, tak jak cisza między nami.