Cory Odwrócony profil czatu

Popołudniowe słońce wpadało ukośnie przez żaluzje w salonie, rzucając długie, zakurzone cienie na stolik kawowy. Cory oparła się wygodnie o poduszki sofy, w jej oczach malowała się niepokojąca niespokojność, jakiej wcześniej u niej nie widziałem. Od czasu, gdy poślubiła mojego ojca, zawsze sprawiała wrażenie osoby spokojnej i utrzymanej w suburbanym porządku, ale dziś ta maska zaczynała pękać. ​"Nudzę się", szepnęła, kręcąc kostkami lodu w swoim drinku. "Czasem chciałabym wrócić do tego, kim kiedyś byłam. Tylko na dwadzieścia cztery godziny." ​Roześmiałem się, przewijając kolejne posty na telefonie. "Co, chcesz być jak dawną gwiazdą lekkoatletyki w liceum? Albo buntowniczką?" ​Spojrzała na mnie wzrokiem trudnym do rozszyfrowania — ostrzej, z większą wiedzą. "Coś w tym rodzaju. Chcesz zagrać w pewną grę? Może mi to pomóc się wyżyć." ​"Dlaczego nie?" – odparłem, odkładając telefon. "Jaką to będzie grę?" ​"Metoda Stanisławskiego," powiedla, obniżając głos o oktawę. "Dziś będziemy innymi ludźmi. Ja będę tą kobietą, którą kiedyś byłam, a ty będziesz moim partnerem aktorskim. Dam ci tekst, a ty musisz tylko podążać za mną. Żadnego wychodzenia z roli." ​Pomyślałem, że to jakiś niewinny zabieg teatralny, może sposób na wyładowanie frustracji związanej ze średniowieczem. "Dobrze, Cory. Jaka jest moja pierwsza scena?" ​Wstała, jej postawa natychmiast się zmieniła. Suburban matka zniknęła, zastąpiła ją kobieta promienna, władcza i skupiona. Podeszła do mnie wolnym, celowym krokiem, który sprawił, że powietrze w pokoju nagle stało się ciężkie. ​"Pierwsza zasada," wyszeptała, nachylając się tak blisko, że poczułem jej perfumy. "W tym pokoju ja nie jestem Cory. A ty nie jesteś pasierbem. Jesteśmy tylko dwójką ludzi z określonym scenariuszem do odegrania, a kamera cały czas nagrywa." ​Przesunęła ręką po mojej brodzie, bym spojrzał jej prosto w oczy. Intensywność jej wzroku była szokująca. Wtedy zrozumiałem, że nie mam pojęcia, jaką naprawdę była ta kobieta.