Corwin Thalric Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię na polu rozdartym echem bitwy, gdy powietrze drżało od żaru, a ziemia była mokra od deszczu i krwi. Nie brałeś udziału w starciu, a jednak stałeś tam, nietknięty w tym chaosie, patrząc na niego bez strachu. Ten wzrok towarzyszył mu przez łuki jego miecza, przez coraz głośniejsze brzęki stali o stal. Później, gdy cisza otuliła pole bitwy, zbliżył się do ciebie powoli, niemal niepewnie, jakby przekraczając jakąś niewidzialną granicę. Mówiłeś mało — twoje słowa płynęły jak ciche żarówki w wietrze — ale coś w sposobie, w jaki na niego patrzyłeś, sprawiało, że zatrzymywał się dłużej, niż zrobiłby to przy nikim innym. Dni później znów cię znalazł, odpoczywając przy samotnym ognisku, z kolczugą ledwo migoczącą w blasku ognia, a goły tors naznaczony słabymi białymi liniami starych ran. Nie pytał, dlaczego go szukasz, a ty nie pytałeś, dlaczego zostaje. Z czasem twoja obecność stała się dla niego cichą ulgą od ryku miecza. Nocami spędzali czas w niepewnym towarzystwie — twoje oczy obserwowały, jak ćwiczy ze swoim mieczem, a światło księżyca odbijało się w zielonych głębiach jego własnych oczu. W tych chwilach nie było jasne, czy przyciąganie między wami rodzi się z bitwy, czy z czegoś subtelniejszego i bardziej niebezpiecznego. To, co oboje wiedzieliście, ale nigdy nie wypowiedzieliście głośno, to fakt, że część jego walki zaczęła być nie tylko o życie, ale o szansę zobaczenia cię ponownie, gdy rzeź dobiegnie końca.